Entrega de Trofeos , Belén de Cumes e Marcha do Pavo

 

Con esta dúas actividades rematamos  o noso ano deportivo-montañeiro 2021.

O venres entregamos os trofeos dos concursos sociais no Auditorio dos PP Capuchinos nun acto moi diverso, festeiro e entrañable.

Entre canción e canción do grupo The Calcetins Blues Band, que nos animaron todo o acto, fomos entregando os diversos trofeos e tamén homenaxeamos a Araceli e Natalia Vale pola súa excelente traxectoria na escalada froito dun enorme esforzo persoal e familiar.

Tamén recibiron o seu premio, de mans da vogal de Medioambiente Cristina Fernández, os gañadores do concurso fotográfico; Cristina Nartallo e Martina Alonso.

Logo, no sorteo extraordinario, Gustavo Bergantiño e Amalia Couto recibiron os mellores premios da noite; Un xamón de Torres Nuñez e unha fin de semana nunha casa rural para dúas persoas. NORABOA AOS DOUS.

Moitas grazas  de novo a Luís Álvarez, Eva Torres, Belén Collazo, Luís S. Juan e Santi Veloso pola vosa simpática e animada actuación.

Xa o domingo fomos a colocar o Belén navideño no cume de Faro Budiño.  Os nenos e nenas da Sección Infantil  foron os encargados de elaborar as figuriñas biodegradables do nacemento.

Cun tempo extraordinario cantamos unhas panxoliñas e iniciamos a Marcha do Pavo que tivo como gañadores a parella 19 formada por Isabel Alonso e Mario Cuervo. O beneficiado do sorteo da pava foi o noso directivo da S. Infantil Ignacio Carrera. FELICIDADES A TODOS ELES.

Podedes lembrar todo o acontecido entre o venres AQUÍ e o domingo pulsando AQUÍ.

COPA GALEGA DE BLOQUE

Un remate de tempada espectacular para as irmás Araceli e Natalia Vale. Esta fin de semana celebrouse a 2ª proba da copa galega de bloque e o Campionato galego de dificultade en Lugo. Moi bo ambiente entre os participantes, aínda que foron dous días moi fríos nas instalacións de Rocolugo. 
Araceli competía en categoría absoluta e conseguíu o 1º posto do podium  galego en ambas as dúas probas proclamándose Campioa galega de dificultade por tercer ano consecutivo e campioa da Copa galega de bloque. 
Natalia, en categoría sub 16, fixo unha clasificatoria espectacular o sábado pola mañán, sendo a única da súa categoría que completou todos os pasos. Pero na final, un pequeno erro relegouna ao terceiro posto quedando finalmente en 2ª posición do podium galego da Copa. O domingo, con forzas renovadas, foi a única participante da categoría feminina que completou as tres vías de dificultade, acadando o primeiro posto do podium convertíndose en campioa galega de dificultade en categoría cadete. 
Dende o Club Peña Trevinca facémoslles chegar a nosa máis sincera noraboa e desexámoslles os mesmos éxitos para a próxima tempada.
Deixámosvos unhas fotos e vídeos das probas para que podades revivir a emoción dos campionatos.»

BO NADAL E PRÓSPERO ANO 2022

Felices festas a todos e a todas no remate doutro ano tan atipico. Aínda que con todo, puidemos seguir camiñando por sendeiros reconditos e acadar os cumes soñados, acaparando momentos que non caerán no esquecemento.
Este vindeiro ano poderemos seguir gozando de todo isto con todas as actividades especiais que xa estamos a preparar.
Desde a xunta directiva desexámosvos que teñades ​un moi bo nadal e un ano 2022 cheo de saúde

POLA SERRA DE URBASA

4 a 8 decembro 2021

“Entre borrascas”. Así teriamos que chamar a esta actividade dado que apesares de todas as ameazas dos medios de comunicación puidemos, no medio da neve iso si, disfrutar dunhas paisaxes marabillosas. Así pois, entre unha borrasca e outra, non tivemos moitas dificultades en percorrer os faiais cubertos de neve que ofrecían un  aspecto espectacular.

 

Pódese dicir que o noventa por cento do que tiñamos preparado levámolo a cabo sen moitas dificultades meteorolóxicas.

 

 A situación do albergue, moi pretiño do centro histórico de Estella-Lizarra, facilitounos o poder pasear polas súas rúas tras as actividades.

Rematamos así as saídas longas deste 2021 e vos deixamos AQUÍ  unha lembranza en imaxes.

CONCENTRACIÓN EÓLICOS ASÍ NON EN SAN ANTONIÑO

No dia Internacional dás Montañas 11/12/2021 está previsto facer no monte Paraguda (610 m.), parroquia de Peitieiros, concello de Gondomar, un paseo-concentración.

O motivo é visualizar a problemática dos eólicos, en concreto no cordal Paraguda, Monte Aloia, onde clubs e afeccionados á montaña manifestemos o rexeitamento a este parque de 8 aereoxeradores máis subestación e torre de control.

Este día haberá distintos puntos nas montañas de Galicia onde se farán estas concentracións nos lugares afectados por esta invasión eólica.

A iniciativa parte de “Eólicos así Non” onde está integrada a Plataforma pola defensa do Galiñeiro á cal pertencemos xunto con outros 44 colectivos.

Punto de encontro: Alto de San Antoniño, carretera de Gondomar a Tui, na pista que sae a esquerda en dirección ao monte Aloia.

Hora de saída: 12:00 h

Percorrido: pista forestal fácil. Circular. Aproximadamente 6 km.

Duración: 1h 30 a 2h , en función dá climatoloxía .

Tempo de chegada en coche: Vigo-Gondomar-San Antoniño: 35 minutos, 32 km.

ANIMÁDEVOS A PARTICIPAR

A COMPOSTAXE. Seres invisibles aliados de Albert Einstein.

Paisaxe de outono-Julio Eiroa

Onde vai parar toda a materia orgánica cando morre ou deixa de formar parte dun ser vivo? Onde van as follas dos árbores caídas, as nosas mondas das mandarinas, o papel de limpar a cociña, os seres vivos que pasan a mellor vida. Como é que neste planeta non se acumulan os restos orgánicos ata o infinito? Existen seres que a fan desaparecer? Viaxan no camión do lixo? Expóñovos estas preguntas porque non todo o mundo ten claro que sucede despois de que un ser vivo, ou parte de el, morre.

Pois si, ademais do camión do lixo e dos contedores de cores existen uns seres microscópicos e pouco visibles aos nosos ollos que se encargan de transformar toda a materia orgánica que rematou as súas funcións. Son os organismos descompoñedores. Microbios, fungos, mofos e tamén invertebrados responsables de que a enerxía se transforme e sexa de novo aproveitable por outros organismos pechando o ciclo.

Fungos actinomicetes que son visibles durante o proceso de compostaxe-Julio Eiroa

Isto que sucede na natureza de modo natural, sen artificios, cos seus tempos de rigor, podemos aproveitalo para facer fronte ao incremento do residuos orgánicos que producimos no noso modo de vida. Non se trata só de rematar rápido un proceso natural, senón de conseguir un resultado en forma de produto con alto valor fertilizante. Así, cientificamente, varios equipos levan anos estudando a transformación da materia orgánica para conseguir optimizala. De esta labor científico-industrial derivan varios procesos que son denominados BIOPROCESOS nos que o ser humano ten un papel principal. Por dicilo de modo coloquial, un bioproceso é un proceso natural que pode ser mellorado pola acción humana con coñecementos suficientes. Así, a compostaxe é considerada un bioproceso. ¿Sucede a compostaxe na natureza? A resposta é non. Ocorre a descomposición da materia orgánica, pero cando o ser humano se mete polo medio, estamos a falar dun bioproceso con nome propio: a compostaxe. Comprendida esta importante distinción podemos achegarnos aínda mais.

No ano 1987 os investigadores Franco Zucconi e Marco de Betoldi1, definiron no seu artigo científico o bioproceso da compostaxe. Como era de agardar, a definición técnica recolle de maneira completa, todos os factores que afectan e condicionan este proceso. Fala de aerobiose, de microorgaismos, de fase termófilas, e outros parámetros que podemos simplificar. A compostaxe é un proceso onde restos orgánicos son transformados por microorganismos descompoñedores en presencia de osíxeno e humidade e sempre controlado polo ser humano, conseguindo un produto final de consistencia terrosa que se denomina compost.

Este proceso pode ter lugar en instalacións industriais ou no mesmo eido da casa. A grande vantaxe da compostaxe é que pode adaptarse e escalarse a un nivel caseiro ou doméstico. Dende logo, sempre opinei que non hai mellor compost que o que un pode facer no seu ámbito doméstico. O motivo principal reside en coñecer ao 100% os restos orgánicos que se utilizan, que son a causa de problemas diarios cando a escala pasa a ser industrial. Pola contra, na casa o proceso queda limitado aos tempos libres que nos quedan e os coñecementos que imos adquirindo en cursos, talleres ou artigos como este que estades a ler. Iso agardo. Imos respondendo as preguntas clásicas sobre a compostaxe.

Que podemos compostar no fogar? Cales son as materias primas mais adecuadas?

Pois a resposta a estas dúas primeiras cuestións é simple: calquera resto ou residuo orgánico que se produce no ámbito doméstico. Pero o certo é que algúns son mellores ca outros, como os restos vexetais e os restos de comidas do noso fogar. Tamén os cortes de herba, podas, estercos animais, restos de comida con carne, peixe, aceites, papel e cáscara dos ovos. Os restos de carnes e peixes poden dar algún problema con outros seres vivos que igual queren participar “sen invitación” do proceso. Logo hai restos mais e menos custosos de descompoñer. A mellor mestura é aquela que aporta nitróxeno e carbono nos restos orgánicos. Xa que son o alimento dos microbios e fungos descompoñedores. Así, restos da comida poden incorporarse xunto con restos mais carbonados, como serraduras ou restos de poda.

Cales son os factores que debo controlar e determinan o proceso?

Aquí é onde asoma o señor Einstein, pois debemos dispor dun espazo e tempo para compostar. O espazo pode ser un par de metros cadrados onde realizar a acumulación dos restos. Poden depositarse en recipientes comerciais, que todos coñecemos como “composteiros”. Non é imprescindible que teñamos un composteiro propiamente dito. Podemos construílo de modo artesanal con madeiras ou outros materiais a modo de caixón, mentres non sexa estanco, aínda que tampouco debe quedar a total intemperie. Por outro lado está o tempo. Xa está a amosar a cabeza Einstein de novo. Necesitamos tempo para poder participar no proceso, controlar e favorecer a humidade e a aireación.

Composteiros domésticos. Versión comercial e versión artesanal. (Fotografías do libro “Manual de compostaje”. Amigos de la Tierra. Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino 7).

Canta auga necesita? Necesita osíxeno?

A humidade e a aireación son fundamentais para que o proceso de compostaxe ocorra. Recordamos que se trata dun proceso no que os microorganismos e fungos son coma nós, xa que necesitan auga e osíxeno para as súas funcións vitais. Podemos dicir que o proceso de compostaxe é un proceso húmido. Necesita, polo menos, un 40% de humidade para que aconteza, sendo este valor un mínimo limitante. Por debaixo del, o proceso párase. Pero a humidade non debe ser excesiva. E isto si que soe ser o problema común da compostaxe doméstica. Cando nos parece que a mestura a compostar está seca aportamos agua cando, en realidade, nas capas profundas, a humidade é a correcta.
Un problema é regar mais do debido producindo unha descomposición sen osíxeno (anaerobia) que pronto se delatará por un cheiro a ovo podre (xofre). A técnica do puño é a opción rápida, barata e eficaz de determinar se a humidade da mestura a compostar é a adecuada. Collemos unha puñada do material e o apertamos con todas as nosas forzas. Logo de abrir a palma da man, o material caerá e deberíamos ver mollada a man. Se non é así, estanos a indicar unha falta de humidade. Se o apertalo escorre a auga entre os dedos, non indica que ten demasiada auga. Sempre que incorporamos material ao composteiro é conveniente regar, pero se os restos que botamos son ricos en auga (froitas, verduras, …) quizá podemos evitar regar, xa que a propia descomposición destes restos aportará a auga para o proceso.

O outro factor importante a controlar no proceso, sexa industrial ou doméstico, é a presenza de osíxeno na mestura. Os microbios e fungos protagonistas do proceso son aerobios e necesitan a presencia do osíxeno para vivir. Agora quizá comprendamos que se a humidade é excesiva, a auga ocupa os ocos e poros desprazando ao osíxeno, convertendo o proceso en anaerobio, en vez de aerobio.

Técnica do puño para estimar a humidade na compostaxe-Julio Eiroa

Existen varías fórmulas para favorecer a aireación e a chegada do osíxeno. A primeira fundamental no momento de comezar, cunha mestura esponxosa ou fibrosa, nunca pastosa. Polo tanto, sempre que os restos sexan de consistencia pouco fibrosa, deberíamos aportar material que mellore a estrutura, como son os restos de podas, cortas, vexetais, serraduras, etc… Estes materiais tamén se descompoñerán, pero ademais aportarán a esponxosidade necesaria para que corra o aire polo medio do material. O segundo é participar do proceso de forma pasiva ou activa. Esta última consiste en remover toda a masa a un novo lugar (ao carón). Con este simple xeito, favorecemos o intercambio de gases e a aireación do material. De modo pasivo, podemos deixar polo medio uns tubos de pvc con buracos que farán de “cheminea”. Todo depende do tempo que dispoñamos e do espazo. O que si é seguro é que canto mais activos sexamos, mais rápido acadaremos resultados.

Como sei que a compostaxe está a suceder?
A calor é a mellor testemuña de que a compotaxe ocorre. Durante a dixestión da materia orgánica ten lugar unha sucesión biolóxica de microbios e fungos descompoñedores que, grazas a súa actividade vital, van a aumentar a calor do material. Se trata dun proceso termófilo, é dicir, a temperatura do material en compostaxe aumenta ata valores que chegan aos 70º centígrados que imos apreciar de seguro. ¡Tranquilo todo o mundo que non arde espontaneamente!

Tamén é certo que para que a calor producida pola actividade microbiana se poda manter é necesario que exista unha masa crítica, ou un volume mínimo de material. De non ser así, a calor disiparíase e o proceso pode frearse ou incluso parar por completo. Con 500 litros (1/2 m3) de material xa conseguiremos que a calor se sosteña.

Para monitorizar a temperatura podemos botar man de termómetros xa destinados para compostaxe doméstico que venden nas tendas de agrotecnia, ou de termómetros resistentes que poden ser introducidos dentro do material. Pero a calor se detecta doadamente cun pequeno buraco ou no momento de airear.

Temperatura de compostaxe. 70ºC asegura a hixienización e a descomposición da materia orgánica mais recalcitrante-Julio Eiroa.

E a pregunta do millón (de microbios), Para que compostar?
Pasado un tempo, algunhas semanas ou pode que meses ou incluso un ano (dependerá da cantidade de material e do activos que sexamos no proceso) toda a materia orgánica terase transformado en compost. Un material tamén sólido, escuro, con consistencia terrosa, con cheiro a bosque húmido e hixiénico. Non saberás distinguir de que esta feito. Son boas novas.

As bondades deste proceso de valorización son múltiples. Por unha banda temos a redución da cantidade de materia orgánica que vai na bolsa de lixo e que na inmensa maioría dos nosos concellos remata en incineración, coa consecuente colaboración a emisión de gases contaminantes a atmosfera. Tamén que estamos a valorizar un subproduto ou residuo para converterse nun produto de alto valor fertilizante para o solo. Así, o compost é un fertilizante orgánico natural que ao mesmo tempo é emenda, é dicir, aporta nutrientes fundamentais para os microbios e macrofauna do solo e para os cultivos, mellorando a estrutura física do solo, conseguindo un equilibrio no tempo compatible coa agricultura sostible a agroecoloxía, acorde coa Directiva Marco de Residuos europea2,3.

A fertilización ou emenda orgánica dos cultivos permite reducir o aporte de fertilizantes químicos complexos de fabricación industrial. De novo, colabora na redución de gases de efecto invernadoiro, ademais de protexer ao solo da toxicidade por acumulación das sales químicas que aportan este tipo de fertilización química4,5.

O proceso de compostaxe, grazas a fase termófila, favorece a descomposición e inactivación de sustancias tóxicas e patóxenas importantes para os seres vivos, tanto para animais como para as plantas. Se trata dun proceso que hixienizador.

Ademais, o proceso da compostaxe é totalmente compatible e viable con outros bioprocesos de valorización de residuos orgánicos como son a vermicompostaxe (da que escribirei o seguinte artigo) ou a produción de biogás ou metanización6.

Non podemos esquecer que este proceso, que semella industrial, pode conseguirse a nivel doméstico, no fogar, na escola, na oficina, etc… A unha escala diferente pero non menos viable, favorecendo a adquisición de valores de consumo responsable de materiais de difícil reciclaxe, de separación correcta do lixo, de compromiso co medio ambiente tanto en aplicacións teóricas como prácticas nos solos. Se trata dun proceso natural perfecto para educar conciencias e actitudes sostibles no tempo e no espazo.

Julio Eiroa Mera, Comité da Vogalía de Medioambiente.

Referencias bibliográficas:
1Zucconi, F.; De Bertoldi, M. (1987) Compost Specifications for the Production and Characterization of Compost from Municipal Solid Waste. En, De Bertoldi, M.; Ferranti, M.P.,; L′Hermite, M.P.; Zucconi, F.; Eds.; Compost: Production, Quality and Use. Elsevier, London, 276-295.

2Noticia publicada na Voz de Galicia o 21 de marzo de 2021, sobre a falta de financiación para tratamentos mecánico-biolóxicos dos residuos. https://www.lavozdegalicia.es/noticia/barbanza/2021/03/10/xunta-asegura-europa-dejara-financiar-modelos-gestion-residuosalternativos-sogama/00031615378150145462841.htm

3Directiva Marco de Residuos. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/ES/TXT/?uri=LEGISSUM%3Aev0010.

4Domínguez, J.;Mato, S. (1999) Qué é a compostaxe. En, A compostaxe de residuos. Ed. Adega, pp. 5-12.

5Domínguez, J.; Mato, S.(2001) Principios básicos da compostaxe da fracción orgánica dos RSU. En: Tratamento de residuos sólidos urbanos. Ed. Universidade da Coruña. pp 153-170.

6Campos, E.; Elías, X.; Flotats, X. (2005) Procesos biológicos: digestión anaerobia y compostaje. En, Tratamiento y valorización energética de residuos. Díaz de Santos y FUNIBER. pp 618-1206.

7Manual de compostaje. Amigos de la Tierra. Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino. PDF online: h t t p s : / / w w w. m i t e c o . g o b . e s / i m a g e s / e s /Manual%20de%20compostaje%202011%20PAGINAS%201-24_tcm30-185556.pdf

 PATEANDO CON DISCAMINO

 

O pasado domingo día 28 levamos unha boa «paliza» pateando cos amigos de DISCAMINO. Poidemos «disfrutar» dun terreo máis chan que na anterior ocasión e con tal motivo nos levaron coa lingua de fora casi os 21 km do percorrido.

O certo é que o pasamos todos moi ben e as case dúas horas de adianto no remate da marcha compensou con librarnos da choiva que viu despois.

Xa no ano 2022, posiblemente na primavera, volveremos a vernos nunha nova camiñada. Ata entón podemos ollar as fotos AQUÍ.

Serra de Urbasa – Navarra

Lembramos indicacións para a actividade en Navarra:

Saída o sábado 4 ás 7:00 h Praza de España.

– Non necesitamos levar saco de durmir.

É OBRIGATORIO LEVAR PASAPORTE COVID OU PCR 24-48 h. 

– Non faremos actividade durante a viaxe de ida. Únicamente se fará unha parada longa á hora de comer. Por comodidade podedes levar o bocadillo, ou o que precisedes para a comida, arriba no bus para non ter que abrir o maleteiro.

PROYECCIÓN DEL DOCUMENTAL: » UN MUNDO CON CORAZÓN ES POSIBLE «

Se trata de un documental de nuestro socio y colaborador Martín García, en el que realiza entrevistas a:
– Susana Serantes, socia de nuestro Club y con experiencia de voluntariado en varios países.
– Javier Pitillas, responsable de Discamino, asociación con la que nuestro Club realiza actividades conjuntas.
– Nacho Pequeno, socio de nuestro Club y Guía de Montaña.

SENDEIROS, MINAS, COVAS , ESPÉLEO EN MONDOÑEDO

 

Outra fin de semana completísima, desta volta en Mondoñedo,   Celebrando a  IV SEMANA DA ESPELEOLOXÍA.

Apoiados para elo polo Club Cetra, realizamos o sábado unha actividade que nos levou a visitar a Mina Consuelo, en Vegadeo, cun interesante percorrido posterior polo antigo trazado do ferrocarril. Mentres a sección de espéleo  desprazouse á Cova do Rei Cintolo con Suso, Alfredo  e Marcos Vaqueiro co seu equipo para percorrela en boa parte tras cinco horas alí metidos.

Tras pasar polo seminario, onde fixemos pernocta, nos desprazamos ata o auditorio municipal para disfrutar dunha interesantísima proxección sobre as covas e ríos subterráneos do Espeleoparque da Mariña.

Para o domingo quedou un novo percorrido sendeirista pola Ruta da Auga e a visita máis curta e doada  á Cova do Rei Cintolo,  en dous grupos de dez persoas, mentres os demais seguían camiñando.

Grazas a club CETRA e a Suso Expósito,  unha vez máis, e a todos vos con que disfrutamos unha boa fin de semana que, grazas aos que nos enviástedes fotos, podemos lembrar AQUI.